இலங்கையில் நிலவிய பல தசாப்த கால இன முரண்பாடுகள், ஆயுதப் போர் மற்றும் சமூகக் கொந்தளிப்புகள் காரணமாக, ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் மக்கள் தங்கள் உயிரையும் வாழ்வாதாரத்தையும் பாதுகாக்க இலங்கையை விட்டு வெளியேறினர். பலர் மேற்கத்திய நாடுகளில் தஞ்சமடைந்தபோதிலும், கணிசமானோர் கடல் வழியாகத் தப்பிச் சென்று இந்தியாவின் தமிழகத்தில் அகதிகளாகக் குடியேறினர். தற்போது போர் முடிவடைந்து 17 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்துள்ள நிலையிலும், சுமார் 80,000 முதல் 90,000 வரையிலான இலங்கைத் தமிழ் அகதிகள் தமிழகத்தில் உள்ள அகதி முகாம்களிலும் வெளியிலும் இன்னமும் வாழ்ந்து வருகின்றனர்.
சமீபத்தில் எமது ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க, இந்தியாவிலுள்ள இலங்கை அகதிகள் மீண்டும் தாய்நாடு திரும்புவதற்குத் தேவையான அனைத்து சட்ட மற்றும் நடைமுறைத் தடைகளும் நீக்கப்படும் என்றும், அவர்களை மீண்டும் வரவேற்க அரசு தயாராக உள்ளது என்றும் அழைப்பு விடுத்துள்ளார். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அறிவிப்பு அகதிகள் மத்தியில் ஒருபுறம் நம்பிக்கையையும், மறுபுறம் சில அச்சத்துடன்கூடிய கேள்விகளையும் ஏற்படுத்தியுள்ளது.
தற்போது தமிழகத்தில் சுமார் 103 முகாம்களில் 18,000க்கும் மேற்பட்ட குடும்பங்களைச் சேர்ந்த 60,000 அகதிகளும், முகாம்களுக்கு வெளியே சுமார் 30,000 அகதிகளும் வசிக்கின்றனர்.
தமிழக அரசும் இந்திய மத்திய அரசும் கடந்த பல தசாப்தங்களாக இந்த அகதிகளுக்கு இலவச அரிசி, தங்குமிடம், மின்சாரம், குடிநீர், கல்வி மற்றும் மருத்துவ வசதிகளை வழங்கிப் பராமரித்து வருகின்றன. மேலும், அவர்களுக்கு இலவச வீடமைப்புத் திட்டங்களும், நிதியுதவிகளும் வழங்கப்பட்டு வருகின்றன.
அடிப்படை வசதிகள் கிடைத்துள்ள போதிலும், சட்ட ரீதியாக அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ள அகதிகள் என்ற அந்தஸ்து அவர்களுக்குப் பெரும் சுமையாகவே உள்ளது. இந்தியாவில் பல தசாப்தங்களாக வாழ்ந்தும், அவர்களால் முறையான இந்தியக் குடியுரிமையையோ அல்லது வாக்குரிமையையோ பெற முடியவில்லை. அங்கு பிறந்த சுமார் 40 சதவீதமான இரண்டாம் தலைமுறை இளைஞர்கள், தாங்கள் ஒருபோதும் பார்த்திராத இலங்கைக்குத் திரும்புவதா அல்லது குடியுரிமை இல்லாத இந்தியாவில் தொடர்வதா என்ற சட்ட ரீதியான குழப்பத்தில் உள்ளனர்.
தமிழகத்தில் சலுகைகள் கிடைத்தாலும், அகதி வாழ்க்கை என்பது ஒரு நிரந்தர தீர்வாகாது. தாய்நாடு திரும்புவது பல விடயங்களில் முக்கியமானது.
அகதி முகாம்களின் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபட்டு, சொந்த நாட்டில் சுதந்திரமான குடிமக்களாக வாழ்வது அவர்களின் கௌரவத்தையும் கண்ணியத்தையும் மீட்டுத் தரும்.
இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் தமிழ் மக்களின் மக்கள்தொகை விகிதம் தொடர்ந்து குறைந்து வருகின்றது. இது பாராளுமன்றத்திலும் உள்ளூராட்சி அமைப்புகளிலும் தமிழர்களின் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. அகதிகள் மீண்டும் திரும்புவது தமிழ் மக்களின் மக்கள்தொகைச் சமநிலையைப் பேணவும், அரசியல் உரிமைகளைப் பலப்படுத்தவும் மிகவும் அவசியமானதாகும்.
தாயகத்தில் விட்டுச் சென்ற வீடுகள், விவசாய நிலங்கள் மற்றும் பரம்பரைச் சொத்துக்களை மீண்டும் பெற்று, தங்கள் சொந்த மண்ணில் பொருளாதார ரீதியாக முன்னேற இதுவே சரியான தருணமாகும்.
கடந்த ஓகஸ்ட் மாதம் இலங்கை அமைச்சரவை எடுத்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க முடிவின்படி, போர்க் காலத்தில் (குறிப்பாக ஓகஸ்ட் 1, 2006 முதல் மே 19, 2009 வரை) முறையான கடவுச்சீட்டு அல்லது அனுமதி பெற்ற துறைமுகங்கள் இன்றி சட்டவிரோதமான முறையில் வெளியேறிய அகதிகள், தண்டனை அச்சமின்றி மீண்டும் நாட்டிற்குள் நுழைய அனுமதி அளிக்கப்பட்டுள்ளது.
இந்தியாவிலுள்ள இலங்கைத் தூதரகங்கள் மூலம் குடியுரிமையை உறுதிப்படுத்தி, தற்காலிகப் பயண ஆவணங்களைப் பெற்று அவர்கள் தாய்நாடு திரும்ப வசதிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன.
ஜனாதிபதி அநுர குமார திசாநாயக்க, வடக்கிலும் கிழக்கிலும் இராணுவத்தின் கட்டுப்பாட்டிலுள்ள தனியார் மற்றும் அரச நிலங்களை உடனடியாக உரிமையாளர்களிடம் ஒப்படைக்க உத்தரவிட்டுள்ளார். இது திரும்புவோரின் மீள்குடியேற்றத்திற்குப் பெரும் நம்பிக்கையை அளித்துள்ளது.
அரசாங்கத்தின் அழைப்பு வரவேற்கத்தக்கதாக இருந்தாலும், நடைமுறையில் பல சவால்களும் அச்சங்களும் நீடிக்கின்றன:
புதிய நடைமுறையின்படி, தாய்நாடு திரும்ப விரும்பும் அகதிகள் இலங்கையின் ‘மாநில புலனாய்வுச் சேவையிடம்’ (SIS) பாதுகாப்பு அனுமதி (Security Clearance) பெற வேண்டும் என்பது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது. போர்க்காலத்தில் பல இன்னல்களுக்குக் காரணமான புலனாய்வுத் துறையின் தலையீடு, அப்பாவி அகதிகள் மத்தியில் பெரும் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.
பல தசாப்தங்களாக இந்தியாவில் சேர்த்துவைத்த உடைமைகளை வான்வழியாகக் கொண்டு வருவது அதிக செலவீனத்தை ஏற்படுத்தும். எனவே, கடல்வழிப் படகுப் போக்குவரத்து அவசியமாகும். மேலும், இந்தியாவில் பிறந்த குழந்தைகளுக்குச் இலங்கைக் குடியுரிமை மற்றும் பிறப்புச் சான்றிதழ்களைப் பெறுவதில் சிக்கல்கள் உள்ளன.
தாயகம் திரும்பும் மக்களுக்கு உடனடித் தேவையாக வீடமைப்பு, குடிநீர், விவசாய நிலங்கள் மற்றும் வாழ்வாதார உதவிகள் தேவைப்படுகின்றன. வெறும் பயண அனுமதியை மட்டும் வழங்கிவிட்டு, அவர்களைத் தாயகத்திலேயே மீண்டும் அகதிகளாக்கக் கூடாது என்பதில் அரசும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
தாயகம் திரும்புதல் என்பது வெறும் எல்லையைக் கடப்பது மட்டுமல்ல; அது ஒரு புதிய வாழ்க்கையின் தொடக்கம் ஆகும்.
அரசால் அமைக்கப்படும் ஒரே கூரையின் கீழ் செயல்படும் சேவை மையங்கள் மூலம் திரும்புவோருக்குத் தேவையான அடையாள அட்டை, காணிப் பத்திரங்கள், பாடசாலை அனுமதி போன்றவற்றை விரைவாக வழங்க நடவடிக்கை எடுக்கப்பட வேண்டும்.
வட மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களில் அறிமுகப்படுத்தப்படும் நவீன விவசாய மற்றும் மீன்பிடித் திட்டங்கள் மூலம் திரும்புவோருக்குப் புதிய வேலைவாய்ப்புகள் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
ஐக்கிய நாடுகள் சபை (UN) மற்றும் UNHCR ஆகியவை இந்த தன்னார்வ மறுவாழ்வு நடவடிக்கைகளுக்குத் தேவையான நிதி மற்றும் தொழில்நுட்ப உதவிகளை வழங்க உறுதி பூண்டுள்ளன. இந்திய மத்திய மற்றும் தமிழக அரசுகளும் இவர்களின் மீள்குடியேற்றத்திற்கு நிதியுதவி வழங்க வாய்ப்புள்ளது. இலங்கைத் தமிழ் அகதிகள் தாய்நாடு திரும்புவது என்பது தசாப்த கால வடுக்களை ஆற்றுவதற்கான ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாகும். அரசாங்கத்தின் இந்த முயற்சி வெறும் அரசியல் பிரசாரமாகவோ நின்றுவிடாமல், வெளிப்படைத்தன்மையுடனும், பாதுகாப்பான முறையிலும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அரசு உறுதியளித்துள்ளபடி பாதுகாப்பையும், நில உரிமையையும், நிலையான வாழ்வாதாரத்தையும் வழங்கினால், இந்தியாவில் அகதிகளாக வாழும் பல்லாயிரக்கணக்கான இலங்கைத் தமிழர்கள் தங்களின் சொந்த மண்ணில் கௌரவத்துடனும் நிம்மதியுடனும் தங்கள் புதிய வாழ்க்கையைக் கட்டியெழுப்ப முடியும்.
