பாகிஸ்தான் தற்போது கடுமையான தண்ணீர் நெருக்கடியைச் சந்தித்து வருகிறது. இந்த அவசரநிலைக்குத் தற்காப்பு வாதமாக அந்நாடு வெளிப்புறக் காரணங்களைக் கூறினாலும், அதன் உண்மையான பின்னணி முற்றிலும் வேறுபட்டது என ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. பல தசாப்தங்களாகத் தொடரும் பாகிஸ்தானின் தவறான உள்நாட்டுக் கொள்கைகளும், முகாமைத்துவக் குறைபாடுகளுமே இந்தத் தண்ணீர் தட்டுப்பாட்டை மேலும் தீவிரமாக்கியுள்ளன.
தன் வசம் இருக்கும் தண்ணீரைச் சேமிப்பதற்கான உள்கட்டமைப்புகளை உருவாக்க பாகிஸ்தான் அரசு கடந்த பல தசாப்தங்களாகத் தவறிவிட்டது. கலாபாக் போன்ற புதிய அணைகளைக் கட்டுவது குறித்துப் பல ஆண்டுகளாக விவாதிக்கப்பட்டாலும், மாகாணங்களுக்கு இடையே ஒருமித்த கருத்தை உருவாக்க முடியாத அரசியல் தோல்வியால் எந்தவொரு புதிய திட்டமும் செயல்படுத்தப்படவில்லை.
பாகிஸ்தானின் பாசனக் கட்டமைப்பு உலகின் மிகப்பெரிய அமைப்புகளில் ஒன்றாக இருந்தாலும், அது இன்னும் பழமையான முறையிலேயே இயங்குகிறது. வெள்ளப் பாசனம், கால்வாய்களில் ஏற்படும் நீர் கசிவு, பலவீனமான நீர் கட்டணக் கொள்கை, தவறான பயிர்த் தேர்வுகள் மற்றும் நிலத்தடி நீரை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்துதல் போன்ற காரணங்களால் கட்டுக்கடங்காத அளவில் தண்ணீர் வீணாக்கப்படுகிறது.
சுதந்திரம் பெற்ற ஆரம்பக் காலத்தில் பாகிஸ்தானில் ஒரு நபருக்கான வருடாந்திர நீர் இருப்பு 5,000 கன மீட்டருக்கும் அதிகமாக இருந்தது. ஆனால், தற்போதைய மக்கள் தொகை பெருக்கம், நீர் வீணடிப்பு மற்றும் மோசமான நிர்வாகம் காரணமாக இது 1,000 கன மீட்டருக்கும் கீழ் குறைந்துள்ளது. இது சர்வதேச அளவில் கடுமையான நீர் பற்றாக்குறைக்கான குறியீடாகும்.
தண்ணீர் பற்றாக்குறை ஏற்படும் போது, அதைத் தன் மாகாணங்களுக்கு இடையே சமமாகப் பகிர்ந்தளிக்க பாகிஸ்தான் தவறிவிடுகிறது. இதனால் பஞ்சாப், சிந்து போன்ற மாகாணங்களுக்கு இடையே நீண்டகாலமாகத் தண்ணீர் பகிர்வுப் பூசல்கள் நீடித்து வருகின்றன.
பாகிஸ்தான் எதிர்கொள்ளும் பருவமழை வெள்ளமும் வறட்சியும் வெவ்வேறானவை அல்ல.மாறாக, அவை முறையற்ற மேலாண்மையின் இருவேறு வடிவங்களாகும். போதிய நீர்ச் சேமிப்பு வசதிகள் இல்லாததால், கனமழைக் காலங்களில் வரும் நீர் பேரழிவை ஏற்படுத்தும் வெள்ளமாக மாறிப் பின் வீணாகக் கடலில் கலக்கிறது.
இந்தத் தண்ணீர் நெருக்கடி நாட்டின் விவசாயத்தைப் பெருமளவில் பாதித்துள்ளது. பருத்தி மற்றும் இதர முக்கியப் பயிர்களின் உற்பத்தி சரிவடைவதால், விவசாயத்தை மட்டுமே நம்பியிருக்கும் பாகிஸ்தானின் ஏற்றுமதி வருவாயும் பொருளாதாரமும் கடுமையான வீழ்ச்சியைச் சந்தித்து வருகின்றன.
பாகிஸ்தானின் தண்ணீர் தட்டுப்பாடு என்பது இயற்கையாக உருவான பேரிடர் அல்ல.அது திட்டமிடப்படாத அரசியலால் விளைந்த ஒரு செயற்கையான நெருக்கடியாகும் என குற்றஞ்சாட்டப்படுகிறது. தனது நீர் முகாமைத்துவக் கொள்கைகளை நவீனமயமாக்கி, மாகாணங்களுக்குள் இருக்கும் அரசியல் முரண்பாடுகளைக் களைந்தால் மட்டுமே பாகிஸ்தானால் இந்தத் தேசியத் துயரிலிருந்து மீள முடியும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
